O día era estupendo, inda que amaneceu de este-sureste. Alumnos de alguén fixeron uns descensos pola cara sur, pero xa pronto rolou a norte - nordés. Por certo, algún alunno, voando na cara sur, apañou algún termicazo, acompañado de colapso dunha orella. O alumno en cuestión escapou rápidamente da zoa movida, e no despegue se escoitaron voces: "Bah!, se solo foi unha orelliña!", e a resposta sabia de Jose, de Portonovo:"Si, pero pegado a orella vai o resto do porco...". Entre risas e comentarios mil, fumos desprazándonos ao despegue norte, e despois de ver voar aos oriundos un ratiño, se publicaronas balizas, e a hora de competir...Por fin!!!

Fumos saíndo, moi convencidos, despois de ver a Cedrón alto, moi alto. Eu soupen xirar as térmicas máis grandes, pero a todos nos derivaban moi atrás, e a primeira baliza era baltar, aló enfrente. Así que despois de probar a coller altura o máis preto posible do aterraxe, e ver como unha e outra vez perdía os metros conseguidos ao avanzar, tentei a “cazar algo” pola ladera. Se pillaba a mesma altura na dereita, quizais podría derivar e chegar con algo de altura a Baltar.Amigo, pero eu non coñecía o sitio, e inda que o principio a escapada parecía prometedora, pinchei coma un porco, e gracias que a dous ou tres metros do suelo, cando ía aterrar na ladera, enganchei un non sei qué e puiden remontar. Pero nada, estaba igual que o principio. Sen paciencia, collín a altura máxima que puiden (en toda a tarde non pasei de 350) e me tirei para Baltar. Perdía altura e non avanzaba, e cando me faltaba aínda 1 km. para a baliza, tiven que buscarme un aterraxe un pouco atrás, nun campo de herba, para non pisar plantacións…

O track completo:

http://www.paraglidingforum.com/modules.php?name=leonardo&op=show_flight&flightID=39827

Foi unha experiencia estupenda, voar cun plan te fai esforzarte moito máis, e a zoa de Baltar pareceume extraordinaria. Que ben o pasei…A organización estivo moi ben, dadas as complicacións da meteo, e a nosa inexperiencia. Noraboa a eles, e gracias pola paciencia infinita.

chuzame

Para que digan que o parapente é perigoso (falso) polo momento non me ocorreu nada voando e en cambio non gano para desgustos conducindo, pero non podo evitar botar de menos o coche, xa que me limita moito á hora de ir a voar... sorte que teño bos amigos que me acercan con eles a voar e me traen de volta. Gracias.

E ésa é unha das razóns polas que o luns decidín tentar chegar voando dende Ponzos ata as pistas de atletismo da Malata... para que ninguén me tivera que achegar ata elas para o adestramento dos cativos...

¿Pero a quén tento enganar???

A verdade é que en canto tiven altura non puiden refrenar ese impulso de tentar facer un voo de cross... non me extraña que empece a ter mala fama... "este rapaz en canto ten 300 metros por riba do despegue xa marcha de paseo..." "un día vaste lastimar..." "vas acabar nun árbol..." Pero ¿qué lle vou facer? É superior ás miñas forzas, se hai boas condicións hai que tentar ir a algún sitio, para quedar na ladeira xa están o resto do días, e o luns había unhas nubes estupendas, con teito baixo pero estupendas, e non puiden evitalo.

E se non fora porque a orientación do vento me cambiou tería chegado, e aínda así case reengancho na ladeira, faltou pouco, pero acabei aterrando detrás do bar de Cobas. Aínda así foi un bo adestramento para as próximas competicións, que ésa é outra...

Dentro de nada creo que vou a empezar a usar o parapente para os desprazamentos urbáns... abro a fiestra, un chimpo e fago un planeo para comprar o pan. Non estaría mal... por sorte xa me van a dar en breve o coche e non terei necesidade de facer apaños raros, porque xa comeza a ser vicio pensar en chegar voando a algún sitio para que non me teñan que acercar. Vicioso que é un.

ESTE FIN DE SEMANA PARECE QUE POR FIN SE VAI A INICIAR A LIGA GALEGA EN LAROUCO!!!!!! POR FIN!!!! A VER SE O TEMPO O PERMITE.

Alí marcharemos Marcos e eu, con opcións de que veñan Salva e Xerardo. Alfonso e Marcial quedan a facer a parte común do título de instructor de parapente (que a Xerardo e máis a un servidor lles convalidan :-p ) e Samuel queda recuperándose dunha operación que tivo para quitar lastre. Un par de pedras no ril que llequitaban un par de puntos de fineza e engadían peso á hora de subir na térmica...

ESPERO QUE TE MELLORES PRONTO E NON TE DEDIQUES COMO XERARDO A AMOSAR CICATRIZ A TODO O MUNDO... Arggggghhh Coa grima que me dan as feridas... e os dous a presumir agora de quén a ten máis grande, xa o estou vendo...

Pois como xa pasou un tempo do voo e se vos conto os meus segredos para voar TAN BEN COMA MIN ides saber tanto como sei eu, pois simplemente vos vou deixar o tarck do voo para os incrédulos... Javier Villalba gracias por virme recoller e acercarme ata as pistas. E como Marcos tampouco contou nada e hoxe non me apetece demasiado escribir, pois case que o deixo para outra vez se me apetece...

Veña, todos a voar, que está a mellorar o tempo e con él as previsións para os próximos días...

Track do voo

chuzame

Tiven sorte e disfrutei dun vuelete con Jose e Javier "Lapamán":
http://www.paraglidingforum.com/modules.php?name=leonardo&op=show_flight&flightID=38433
E outro en Loira con moitos compañeiros: Martín, Nacho, Javier...
http://www.paraglidingforum.com/modules.php?name=leonardo&op=show_flight&flightID=38440

Pero ollo, que en Ferrol se voa igual de ben, e si non, mirade o luns o peor vo da xornada, é dicir, o meu:
http://www.paraglidingforum.com/modules.php?name=leonardo&op=show_flight&flightID=38758

P.D. Alfonso, me encantaría que na páxina de parapenteferrol puxeras unhas indicacións para subir fotos e videos, porque xa teño filecilla, e segue a serme imposible facer nada...Perdoa, pero a ver se con paciencia podo participar subindo arquivos alí...

chuzame

Pois como vedes onte estivemos voando en Esmelle e probando unha vela, a Ozone Rush2, e unha imaxe vale máis que mil palabras... neste caso un video, pero tamén colgarei en breve máis fotos.

Como moitos xa sabedes eu estiven voando durante un tempo a súa antecesora a Rush e creo que Ozone conseguiu amortiguar bastante a vela sen perder por elo prestacións. Se a Rush era unha vela que non dudaría de catalogar como 2-1, a nova Rush 2 estou convencido de que se queda no medio da homologación 1-2.

Principales diferenzas: bocas de caixóns máis reducidas debido ó aumento do número deles, reducción dos metros de cordinos e novas poleas de acelerador que dan unha suavidade ó acelerador e permiten o uso de cordinos de máis grosor (estou pensando no uso de poleas Harken para o acelerador...).

Creo que non hai diferencias sustanciais no deseño e a ganancia de velocidade e planeo que anuncia Ozone imaxino que se consegue pola disminución do número de cordinos.

Probei a talla S cando eu uso unha M, pero aínda así creo que podo dicir que a vela é rápida (non creo que haxa moita diferencia ó ir un pouco máis descargado), responde ó mando con precisión e ten un xiro xeneroso, pero non tanto como a Rush, quizáis a nova teña un xiro un pouco máis plano e menos divertido, pero por contra mantén mellor a súa presión interna e perdona máis sen meter nin unha soa orelliña como me facía a súa predecesora cando metía a pata.

Resumindo, encantoume a vela, máis amortiguada, especialmente nos cabeceos, e con moitas melloras (planeo, velocidade, poleas...) e cunha nova bolsapara gardala con un diseño máis bonito... creo que tamén cambiaron o diseño da mochila pero aínda non a vin.

Unha vela que hai que probar... e que encantará ós adictos ó tacto Ozone e tamén "a algún forofo da marca Sol que queira reconvertirse á verdadeira relixión" (É ou non é Marcos?)

Datos técnicos da Rush 2

chuzame

O primeiro "tiento" caeulle ao mediodía, con Samuel e Diego de testemuñas.

Primeiro probeina eu, paseniño...A media era de 30 km/h, así que me daba repelús despegar, pero como todos dín que Ozone anda moito, aproveitei un baixonciño e arriba.

A vela andivo perfectamente, sen darme sensación de "enchinchetamento", e se comportou moi tranquila, para o que eu esperaba.

Me encantou a resposta directa do mando, como con un pelín de corpo o parapente responde rapidísimo, e o podes deter igual de rápido, e pasar dun xiro animado a un estático nun flisgarabís. (Será porque ten moitos menos metros de tela que a miña, a Ellus 2 de SOL???)

Logo a probou Diego, que vos conte el...;)

O segundo tiento foi a tarde tardiña, con Miguel Sancho de reporteiro de luxo.

O vento seguía forte, pero como non había tanta nube, parecía menos. Outra ves a esperar o baixón, a ala, a navegar!

Agora me animei a meter algo máis de mando, e a algunha salida de xiros encadeados, repartín mal o peso do corpo e o parapente nin me amenazou con plegada ou meneo. Ademáis, se deixa correxir perfectamente. E mira que facía vento, que a mans libres un par de veces fun para atrás...

Pareceume unha vela tranquila (doada para un alumno que leve algún tempo e que voe a miúdo), e o mesmo tempo como voa a condenada!!!

Paseino fenomenal, encantoume a maneira en que responde, o doada que é de manter na campa e como anda...O carallo é que hai que devolvela!!!

chuzame

Primeiro pasei por Penencia para ver se as condicións do outro día se poderían repetir, pero nin de lonxe. Non fixo o calor do outro día, é máis, pola mañá choveu e despois tiña pinta de tormenta, con un calor abafante e húmido, pero pouco a pouco foron abríndose claros e rematei por achegarme á praia de Ponzos para tentar despegar de abaixo... nada, moi frouxo, non daba nin para levantar, así que me tumbei a agardar a que chegara Marcos... e quedeime trasposto... unha soneca debido o solciño, unha sestiña reparadora... equipado por suposto, non vaia ser que melloren as condicións...

E VAI MARCOS E CHEGA SEN FACER RUIDO CO COCHE, A TRAICIÓN, E... bueno, mellor que o conte él... QUE MALA PERSOA!!! XOGAR COS SENTIMENTOS DUN POBRE PARAPENTISTA!!! CREARLLE ILUSIÓNS A UNHA PERSOA DESEPERADA POR VOAR!!! ISO NON SE FAI!!!

Bueno, por esta vez vai pasar, pero que non se repita...

Xa contará él o que fixo, que seguro que lle fai máis chiste...

Bueno o caso é que tamén chegou Samuel e tiramos para arriba.

A orientación non estaba mal e de intensidade parecía que só íamos disfrutar dun descenso, pero saimos ó aire e comenzamos a levar ascendencias e descendencias por todos lados. Samuel foinos deixando a Marcos e a min a ladeira e acabou por perder altura e marchou ó aterraxe e Marcos tiña que marchar así que aterrou arriba. Eu aterrei para darlle as chaves do coche e voltei a despegar.

Unhas nubes moi baixas xa comenzaban a entrar polo mar e imaxinando que ían cubrir o monte funme tirando cara adiante por si acaso. As ascendencias debaixo delas voltáronse suaves e máis continuas, podías rascar a base da nube e funme metendo cada vez máis, xogando con elas, saindo polo lateral, buscando novamente dentro delas as ascendencias... Cada vez entraban máis espaciadas e as ascendencias cada vez eran máis "dulces".

Rematei por aterrar porque tiña adestramento, pero podería seguir coa mesma altura (300 metros) por horas, entrando e saindo das nubes, esquivándoas, subindo e baixando, mirando o GPS, xirando co vario...

De vez en cando pensaba que estaba a chover pois vía caer gotas grandes pero resultou ser que a vela estaba empapada e os cordinos convertíranse en colares de perlas de gotas de auga que ó sair da nube brilaban ó sol...

Un día fantástico de voo, disfruteino moitísimo...

chuzame

Pois dende abaixo parecía que non se movía tanto, dixo Samuel, Alfonso e Marcos... Pois está visto que "másquina" que é un servidor que controla a vela, pero dende logo no aire era outra cousa ben distinta... :-D

Ó final quedamos a voar no cortado de Penencia ata que tiven que marchar ós adestramentos dos rapaces... bueno, quedar, quedar... tamén peguei unha voltiña pasando dende o acantilado á ladeira de Monte Ventoso collín altura e outra vez a cobrar!!! QUE NON APRENDO!!! Serei parviño!!!... Pero gustoume saber que non fai falla pisar toxos pola ladeira para coller altura, tamén se pode sair máis adiante.

Un servidor se pode evitalo poucos toxos vai a pisar a partir de agora... bueno, os imprescindibles e algún máis (atoxizaxes incluidos)

Se a cousa segue así creo que podo pronosticar unha primaveira interesante e ... MOVIDA!!!.

chuzame

O domingo nada máis deixar a cada un na súa casa funme a ver o que facían os pilotos ferroláns... polo visto non tiveron un fin de semana especialmente bo, uns poucos descensos e moita campa, xornadas para alumnos, e vento cruzado... así que cando cheguei estaban a tomar algo no bar de Cobas, coa leve esperanza de poder voar algo se "se poñía". Javier Torrón estivera voando co vento cruzado no cortado de Ponzos, con vento forte e agora era o que máis esperanzas de volver a voar tiña, así que despois de tomar algo voltamos á praia xunto con Xesús de Lugo e Luis, un piloto que xa leva un par de anos sen voar da costa lucense e que posiblemente retome o tema e se acerque a voar de cando en cando a Ferrol.

Eu funme pero con máis ánimo de botar unha soneca que de voar e en canto estiraron as velas tumbeime na herba, pero nunha zona "comprometida", na que ó pouco de pechar os ollos me espertou Xabier pasándome moi preto detrás da súa vela...

O vento seguía forte e despois de un par de voos co vento moi cruzado decidimos cambiar de zona, para ir a unha na que o vento entrara máis encarado... unha zona á que habitualmente vamos a facer campa pero non a voar...

Así que ¿ónde pensades que están tomadas as fotos? ¿cal é a nova zona de voo?¿quén está a voar tan elegante de pantalón vaquero?

A ver quén acerta...

Máis fotos...

chuzame

Abrir unha zona nova é unha experiencia estupenda.

Antes de despegar non tes a certeza de que alí se poida voar, tes que analizar as posibilidades e avaliar cál pode ser a mellor, non tes informes previos de outra xente que xa voara alí e que te poida aconsellar... pero alguén ten que tentalo por primeira vez!.

Hoxe temos unha nova zona de voo en Ferrol, orientación oeste e para ventos fortes, moi fortes, polo tanto só para velas rápidas e ademáis velas con tasa de caída baixas, xa que se despega dunha pequena ladeira sen case inclinación...

Hoxe voei alí en dúas ocasións: na primeira foi un voo de case unha hora, co vento máis suave, e costoume enganchar altura, pero finalmente, coa axuda dunha nube conseguín acadar 200 metros por riba do despegue, na segunda ocasión o vento estaba pasado, tiven que usar o acelerador e saín disparado nada máis levantar a vela... en ámbolos dous voos disfrutei moito do sitio...

Olvidábao... trátase dos cantís que hai frente ás Illas Gabeiras, en Lobadiz, e cheguei ata punta Herbosa... un sitio precioso... pero só para velas rápidas...

Track do primeiro voo.

Track do segundo voo.

Máis fotos... 

chuzame

Xa falta menos para a primeira proba da Liga nacional en Granada... estou ansioso por competir, coñecer novos lugares e tentar facer distancia...

Xa estou inscrito... vai estar interesante ver cómo me vai coa nova silla e a vela.

Do 15 ó 18 de Maio vémonos en Granada...

chuzame