O domingo pasado estivemos en Xistredo.
Saimos de mañanciña (non tan de mañanciña como quería Alfonso nin tan tarde como pretendía Xerardo), o suficiente para chegar ó mediodía e encher...
Durante o viaxe Alfonso e Peña non deixaron nin un intre de xogar cos seus novos tamagochis (un vario deixa de cumprir a súa función cando te dedicas a ver qué ocorre cando abres a ventá dun coche a 120 kmh para oir cómo pita, deixa de ser un vario e pasa a ser un tamagochi nas "expertas" mans de Alfonso e Peña... 
)
Despois dun largo e sonoro viaxe chegamos a Xistredo... nun principio a cousa parecía que ía ir de descensos pero non foi así... o día anterior xa nos contaran o ben que se voara, e non ía ser menos o domingo... despegamos do leste, menos mal, porque si teño que voltar ó coche cargando co equipo non sei se daría...
Eu só fixen un voo, de case unha hora, xirando case todo o tempo na única térmica que había con Xerardo, un par de frontais asimétricas e unha simétrica, pero frouxiñas. As térmicas ó chegar arriba estaban bastante rotas seguramente pola inversión... funme a dar unha voltiña a ver se atopaba máis e xa deixei a ladeira...
Encantoume o sitio, hai que voltar, que dúas das probas do calendario galego van a ser alí... e o sitio meréceo.
De Ferrol fomos Xerardo, Alfonso, Peña e máis eu... en Lugo uníronse Xabier Torrón e Benito.
Levei a cámara en voo pero non grabei nada... ó meter a cámara no cockpit pulsei o botón de apagado sen darme conta... lástima, porque sairían unhas tomas moi bonitas xirando moi perto con Xerardo, outra vez será.
Pero si queredes ver fotos podedes entrar no blogue de Sandruka ou de Moncho, que sí sacaron fotos...
Track do voo de Xistredo.
A verdade é que hoxe estou un pouco canso e non me apetece moito escribir... SERÁ POLO VOO DE 2 HORAS QUE FIXEN Ó MEDIODÍA EN SAN CRISTÓBAL!!!! Por fin se volve a voar como é habitual... deixolle a Marcos que volo relate él.
Track do voo de hoxe en San Cristóbal.
chúzame -
"Si hay un león con la boca abierta le sales por el rabo..."
Samuel dixit
Hoxe ó mediodía chamoume Marcial para contarme que estaba en Ponzos e que alí estaba norte no aterraxe. Eu xa levaba un bo rato mirando as bandeiras de diante da miña casa, pero en Esteiro o vento aínda estaba Este-Sudeste...
Con estas boas novas non tardei en cargar o coche e marchar para aló. Xa levaba uns días desmotivado por outras razóns pero hoxe decidín que esto non podía seguir así, así que a vida segue, e o mellor para esquecer é voar... voar faime esquecer todo o demáis, despegar os pés do chan é como un interruptor que fai que todo o demáis desapareza, só quedan as zoas de ascendencia, as térmicas, o vento, a soidade, a tensión necesaria dos freos, a vela cortando o vento co seu suave silbido... voar é moi relaxante.
A previsión para hoxe era de que a orientación comenzaba pola mañá sudeste e iba rolando ata nordeste ó mediodía quedando haí toda a tarde e subindo de intensidade, así que imaxinei que non tería moito tempo de norte... e así foi. Cando cheguei xa se puxera nordés e moi cruzado.
Aproveitamos para facer campa mentres o vento ía subindo e decidín non chamar a ninguén pois o día non pintaba nada ben.
Chegou un momento en que o vento acadou unha intensidade que, aínda que totalmente cruzado me permitía despegar e quedar pinchado no aire nun buraquiño da praia... e seguía a subir. Marcial tentou sair un par de veces e nunha delas acadouno, pero foise moi adiente e perdeu a ladeira, pero lonxe de rendirse foi botándolle peito e achegándose á parede, tanto que chegou a tocar con ela coa espalda e aterrar arriba... botoulle un par... pero si a vela lle chega a caer hacia atrás puido ser un susto, por sorte controlouna ben.
O vento seguía a subir e con él eu tamén collía máis altura e comezaba a quedar enchinchetado coa Magic-4... o que indica que xa non estaba para voar con velas dhv 1. Comecei a ter que usar acelerador e o vento cada vez máis cruzado... Rematei voando con rachas por riba dos 45, eu diría que a media estaba rondando precisamente eses 45, xa que o acelerador xa se me fixo imprescindible a maior parte do tempo, e nalgún momento metido a tope.
Vamos, unha xornada de ver "interesantes " arrastróns dende o aire, a xente desbrozando o monte, moito acelerador e... por suposto, engadir que a Magic-4 é unha MAQUINA!!!
Con ningunha outra vela podería ter voado hoxe, e aínda que bastante movido non resultou preocupante en ningún intre.
A aterraxe... ventarrón de aúpa... pinchado e sen case poder chegar ó cortado, avanzando de lado... e vai o vento e remata de cruzarse... afundida de aúpa... consigo meterme ó cortado... a vela cae arriba no aterraxe e eu de pé na baixada á praia... non estivo mal.
Resumindo: Un día para voar con velas moi rápidas... levantar con moito tino... voar sen tocar os frenos e sí o acelerador... non levaba a cámara para grabar as arrastradas da xente en visión cenital ... e a frase do principio é de Samuel comentando unha arrastrada de Marcial, que parece mentira que un tío tan grandote poida ir tan rápido arrastrado por unha vela . É broma, que se lle ven boas maneiras ó rapaz... botoulle peito achegándose ó cortado... pero cada vez que o vexo na miña imaxinación por riba dos toxos a toda velocidade... 
:-D vexo un león sin rabo... :-D
Creo que a vida segue... hai que ser positivos... haí fóra estanme a agardar moitas horas de voo, novos despegues, novos retos, nova xente...
A VOARRRRRRRR!!!!!!!!!
chúzame -
Ante precaria previsión para voar por aquí, decidín ir a dar un paseo ca miña muller. E causalmente... perdón, quería dicir casualmente, pasei por Pantín, onde Diego avistou un posible vó de NE.
Estando alí dinme conta que levaba o parapente no coche, que causalidad, e convencín a Bego para adicarlle uns minutos a ver o sitio...
Como vedes, a cousa pinta ben. Había vento SE pero as gaivotas non anunciaban sotavento dos montes de enfrente, nin nada raro, collín o parapente para "campar" un pouco e amosarvos o tamaño do despegue-aterraxe.
Estaba casi laminar. Creo que con NE e con NE-E se pode voar perfectamente. Ademáis, non había vento en ningures, e aquí tiven que ter coidado para non despegar.
¿Qué por qué non despeguei? Porque estaba SE... e porque se teño que aterrar un pouco urxente, con orellas, ou levo unha plegadiña diante da miña muller se me complicaría o de ir a voar tan a miúdo.
O contra deste vó é que por detrás do despegue, cae o acantilado, así que o de irse para atrás nun mal despegue te tira ó mar.
chúzame -
