Parapente en Ferrol (Galicia)

"Si hay un león con la boca abierta le sales por el rabo..."

Samuel dixit

Hoxe ó mediodía chamoume Marcial para contarme que estaba en Ponzos e que alí estaba norte no aterraxe. Eu xa levaba un bo rato mirando as bandeiras de diante da miña casa, pero en Esteiro o vento aínda estaba Este-Sudeste...

Con estas boas novas non tardei en cargar o coche e marchar para aló. Xa levaba uns días desmotivado por outras razóns pero hoxe decidín que esto non podía seguir así, así que a vida segue, e o mellor para esquecer é voar... voar faime esquecer todo o demáis, despegar os pés do chan é como un interruptor que fai que todo o demáis desapareza, só quedan as zoas de ascendencia, as térmicas, o vento, a soidade, a tensión necesaria dos freos, a vela cortando o vento co seu suave silbido... voar é moi relaxante.

A previsión para hoxe era de que a orientación comenzaba pola mañá sudeste e iba rolando ata nordeste ó mediodía quedando haí toda a tarde e subindo de intensidade, así que imaxinei que non tería moito tempo de norte... e así foi. Cando cheguei xa se puxera nordés e moi cruzado.

Aproveitamos para facer campa mentres o vento ía subindo e decidín non chamar a ninguén pois o día non pintaba nada ben.

Chegou un momento en que o vento acadou unha intensidade que, aínda que totalmente cruzado me permitía despegar e quedar pinchado no aire nun buraquiño da praia... e seguía a subir. Marcial tentou sair un par de veces e nunha delas acadouno, pero foise moi adiente e perdeu a ladeira, pero lonxe de rendirse foi botándolle peito e achegándose á parede, tanto que chegou a tocar con ela coa espalda e aterrar arriba... botoulle un par... pero si a vela lle chega a caer hacia atrás puido ser un susto, por sorte controlouna ben.

O vento seguía a subir e con él eu tamén collía máis altura e comezaba a quedar enchinchetado coa Magic-4... o que indica que xa non estaba para voar con velas dhv 1. Comecei a ter que usar acelerador e o vento cada vez máis cruzado... Rematei voando con rachas por riba dos 45, eu diría que a media estaba rondando precisamente eses 45, xa que o acelerador xa se me fixo imprescindible a maior parte do tempo, e nalgún momento metido a tope.

Vamos, unha xornada de ver "interesantes " arrastróns dende o aire, a xente desbrozando o monte, moito acelerador e... por suposto, engadir que a Magic-4 é unha MAQUINA!!!

Con ningunha outra vela podería ter voado hoxe, e aínda que bastante movido non resultou preocupante en ningún intre.

A aterraxe... ventarrón de aúpa... pinchado e sen case poder chegar ó cortado, avanzando de lado... e vai o vento e remata de cruzarse... afundida de aúpa... consigo meterme ó cortado... a vela cae arriba no aterraxe e eu de pé na baixada á praia... non estivo mal.

Resumindo: Un día para voar con velas moi rápidas... levantar con moito tino... voar sen tocar os frenos e sí o acelerador... non levaba a cámara para grabar as arrastradas da xente en visión cenital ... e a frase do principio é de Samuel comentando unha arrastrada de Marcial, que parece mentira que un tío tan grandote poida ir tan rápido arrastrado por unha vela . É broma, que se lle ven boas maneiras ó rapaz... botoulle peito achegándose ó cortado... pero cada vez que o vexo na miña imaxinación por riba dos toxos a toda velocidade... :-D vexo un león sin rabo... :-D

Creo que a vida segue... hai que ser positivos... haí fóra estanme a agardar moitas horas de voo, novos despegues, novos retos, nova xente...

A VOARRRRRRRR!!!!!!!!!

chúzame

Ante precaria previsión para voar por aquí, decidín ir a dar un paseo ca miña muller. E causalmente... perdón, quería dicir casualmente, pasei por Pantín, onde Diego avistou un posible vó de NE.

Estando alí dinme conta que levaba  o parapente no coche, que causalidad, e convencín a Bego para adicarlle uns minutos a ver o sitio...

Como vedes, a cousa pinta ben. Había vento SE pero as gaivotas non anunciaban sotavento dos montes de enfrente, nin nada raro, collín o parapente para "campar" un pouco e amosarvos o tamaño do despegue-aterraxe.

Estaba casi laminar. Creo que con NE e con NE-E se pode voar perfectamente. Ademáis, non había vento en ningures, e aquí tiven que ter coidado para non despegar.

¿Qué por qué non despeguei? Porque estaba SE... e porque se teño que aterrar un pouco urxente, con orellas, ou levo unha plegadiña diante da miña muller se me complicaría o de ir a voar tan a miúdo.

O contra deste vó é que por detrás do despegue, cae o acantilado, así que o de irse para atrás nun mal despegue te tira ó mar.

chúzame

Hoxe estabamos pensando en ir a voar a Cruz da Cancela ou a Chantada, pero a verdade é que nos levantamos un pouco tarde e a previsión de vento é un pouco frouxa, así que decidimos quedar por aquí, ó fin e ó cabo para facer descensos mellor quedamos na casa e non facemos tantos kilómetros.

Tamén estivemos pensando en ir a Cariño, xa que daba máis vento para o sudeste de alí, pero ó non madrugar xa non vale a pena ir, porque é un voo de mañá.

Acabo de falar con Javier Torrón que vai de camiño á Cruz da Cancela e si vale a pena chámame pero non lle vexo moitas posibilidades. Tamén me dixo que onte estiveron voando alí... e buscando, buscando, pois atopei o vídeo dos voos, imaxino que de onte.

É un vídeo do mesmo autor do do Swift de Cedrón que colguei hai unha temporadiña. No video vese a Jesús (Nitro amarilla e branca) e Javier Torrón (Niviuk vermella e branca). A verdade é que non caigo en quén pode ser o autor (ó mellor aínda non nos coñecemos) pero moitas gracias por andar a grabar e colgar voos de parapente de Galicia, que cando non se voa hai que consolarse cos vídeos e sempre é de agradecer que sexan de xente coñecida e das nosas zonas de voo... A propósito, ¿para cando unha visitiña a Ferrol?

A todo esto Xerardo, Marcos, Marcial, Alfonso, Peña e máis un servidor estiveron voando onte no cortado de Ponzos, co vento un pouco cruzado, pero voándo ó fin e ó cabo...

Eu aterrei xa de noite porque me estaba fastidiando facer esperar a Peña, ó que non lle gusta deixar a naide voando só, e menos de noite, pero si por min fóra seguía... total , eu ben vía e non había ninguén máis na ladeira, estaba alto, e o vento estaba bastante laminar. Pero hai que ser considerado e é de agradecer a preocupación de Peña, que aínda que hoxe madruga para traballar, prefiriu esperar a que aterrara para saber que non me pasaba nada...

Pero digo eu: ¿Para outra vez non sería mellor que en vez de aterrar eu despegaras ti e nos pegamos un vuelazo? Tamén é outra opción... :-D

A propósito, Marcial e Alfonso fixeron o seu primeiro cortado, e aterrando arriba, que non era tan fácil co vento cruzado como estaba.

Fíxome moita gracia Alfonso que nada máis xirar a primeira volta, viu que estaba alto e en vez de seguir como lle diciamos nós, meteuse para adentro para aterrar arriba, (non vaia ser que se afundira e despois non puidera dicir que aterrou arriba) pero despois seguimos a voar e foi unhas tarde ben aproveitada.

Pois nada máis por hoxe... a ver si me chama Javier e decidimos qué facer. E compañeiro videoaficionado, esa visita a Ferrol...

PD: Alfonso, no vídeo ó final podes ver o aterraxe de Cruz da Cancela, por iso o colguei... Cables de alta tensión si... pero non será por espacio para aterrar... en sitios máis axustados xa tes aterrado.

www.turactiv.es 

chúzame

"Top landing... en dos meses" e unhas bágoas de emoción comenzaron a deslizar polas meixelas de Marcos ó aterrar arriba en San Cristóbal onte.

Non o digo eu... pódese ver no video.

E é que por fin voltamos a voar... por fin están a entrar sudoestes...

Non comento máis porque quere ser Marcos o que relate os voos do día de onte... así que agardo con moito interés o seu comentario.

chúzame

A rassssss... pero voando ó fin. Con condicións axustadas e unha orientación moderadamente boa puidemos quitar as ganas e non seguir rascando o chan cos dentes polo mono da falta de voo.

Algúns dos alumnos que acaban de rematar o curso fixeron os seus primeiros "largos" nunha ladeira e véselles con moitas ganas e mellorando moito día a día.

A rasssss porque andan cortando os toxos coa punta dos pes para desesperación de Xerardo que sufre cada vez que se achegan de máis á ladeira e pega un respigo e a bronca correspondente. Aínda recordo a miña primeira bronca por pasar moi preto da copa dun eucalipto en Monte Ventoso... (Gracias Xerardo pola paciencia...)

E Miguel rematou nunha toxeira máis alta ca él da que tivemos que ir axudalo a saír (Bueno... que levante a man o que non foi nunca ós toxos... ninguén??? :-D ) por sorte non hai que lamentar desgrazas, que é o importante... unha cousa máis para contar.

Pero hai que ter xeitiño, e non se achegar tanto... que os demáis tamén queremos voar... no canto de andar a facer camiños polas toxeiras...
Hala xente, que dentro de nada vamos a picarnos por ver quen chega ata As Pontes... a seguir mellorando a este ritmo.

Este video ten mala calidade, especialmente por ter o sol de frente, editeino nun momentiño, só cortar algun trozo e poñer música, pero... como fai tanto que non voo e non poño ningún video pois todo me vale... De tódolos xeitos axuda a dar un pouco de colorido ó blogue, ou non?

A ver si empezo a levar habitualmente á cámara cando voe e saco algunhas tomas interesantes para un video en condicións.

Tamén teño que suliñar o feito de que ese mesmo día coincidiron por primeira vez no aire 3 Magic en Ponzos: a Magic 1 de Xerardo e as Magic 4 de Roberto e Diego. Roberto e Diego levan exactamente a mesma vela (mesma cor, sen trims, mesma talla...) pero a de Diego xa ven aprendida de Eslovenia e a de Roberto está a aprender . Un saudiño Roberto e cuidadiño con esa "madre" que xa verás que non é tan "madre" como ti pensas...

chúzame

Primeiro noroeste en condicións dende hai varios meses... e teño que abandonar a ladeira!!!!. Sen comentarios.

Aínda así non dou o día por perdido de todo, tiven boas sensacións coa vela. Creo que me estou adaptando rápidamente a ela, cada vez voo máis tranquilo. Hoxe tiven que frenala moito para poder quedar na ladeira, e despois notei bos planeos nas transicións na busca de ascendencias mínimas. Uns poucos xiros debaixo de nubes, plana cando o precisaba e xenerosa no xiro con comando... pero o mellor segue a ser a velocidade: zzzooooommmm, soltar frenos e taladrar o aire.

Coas condicións de hoxe, saíndo tan baixo de diante do despegue e sen boas ascendencias, chegar ata o final da ladeira, xirar enriba das casas, e dar pasadas pola ladeira busca que te busca (RENDIRSE XAMAIS!!!) sen poder meterse diante do despegue, resulta prometedor coa nova vela... aínda que sei que algún se alegrou de que me afundira... pero non me preocupa, aínda non ten criterio para ver que non se fai o mellor voo por estar máis tempo no aire.

chúzame

Por fin parece que se abre un buratiño para a esperanza... despois de tantos días de vento do leste...

Este domingo semella que vai a vir sudoeste, forte e con auga pero sudoeste, e o luns noroeste, tamén forte e con auga... pero bueno menos dá unha pedra. Desesperadiño estou por voar en condicións.

Hoxe estiven con Samuel en Penencia e fixemos un descenso antes de que comenzara a orballar, collimos o bon momento, pero un descenso como que non quita as ganas, onte voei unhos minutiños no cortado de Penencia, ata que tiven unha plegadiña coa Magic 4 e decidía aterrar para marchar a Ponzos e volver a tentalo, con vento cruzado pero polo menos non estaba rotorizado. Un par de pasadas polo acantilado a toda velocidade vento en cola, aterrando no campiño sen ir á praia, un par de carreiras por vento pasado e a recoller...

A ver si se cumple a previsión e voltamos á normalidade...

chúzame

Son un namorado da zona de vo de Cerdedo, inda que por situación (A case dúas horas de Ferrol) non me achego alá moi a miúdo.

Cerdedo é un val semi aberto, orientación NO, no que confluyen meteo, local e as veces a brisa de mar, que inda que lonxe pode chegar a influir nas condicións.

Este ano voei de maravilla tódalas veces que fun aló, menos unha (síntoo, Diego ). En tódalas ocasións sucedeu o seguinte:

Pola mañá a orientación non vale, porque fácilmente o sol fai que tiren máis as ladeiras este, pero se a meteo axuda ou as nubes, o primeiro vo pode ser xa dende as 14:00. Este vran collin un día 300 mtrs. e onte 170 nestas condicións.

Logo tivemos unha franxa de 16:30 a 17:30 non voable pola mala orientación, o que non é frecuente. A partir de ahí, voamos de maravilla ata o anoitecer.

O máis diferente, para min, na maneira de voar en interior é os contínuos xiros, ás veces moi cerrados, que se requiren, e como pasas de 150 mtrs. a 80 nun suspiro. Eu estou afeito a ladera de Ventoso, que non require este tipo de xiros, ou as nubes, que en Ferrol moitas veces forman calles e polo tanto tampoco se xiran como unha térmica. Somentes algunhas veces en Ponzos existen nubes ailladas que me recordan a forma de voar do interior.

Onte, nun ciclo baixo, os sete parapentistas que estabamos voando perdimos altura. Todos (cada un na súa altura) nos tiramos a unha térmica que xa descubrira antes Jürguen nunha remontada espectacular. Comezaba no centro do val e derivaba N-NE. Todos a souberon atopar, menos eu, que, segundo me explicou Jose despois, estiven pexando con ela moi no seu sotavento sen chegar a centrala. Xirando, xirando, para un lado e para o outro non conseguía máis que ir perdendo metro a metro ata que xa me vin moi baixo para seguir intentando subir e aterrei. Foi o momento máxico, tódolos demais colleron entre 500 mtrs. e os 600.

Toño, un parapentista do lugar que estaba no aterraxe me subiu ao despegue, salín outra vez e disfrutei dunha termoladera ata que tivemos que baixar para voltar á casa.

As zoas de Ferrol son tan ou máis bonitas, pero creo moi positivo alternar, cando se pode, con outros vós deste tipo.

Non é?

chúzame

   Desde muy pequeño practiqué Tae Kwon Do, ahora ya hace tiempo que lo dejé, aunque a veces lo lamento, pero el tiempo no se puede estirar para hacer todo lo que uno quisiera, esa dimensión del espacio-tiempo que a todos nos gustaría amoldar, estirar o incluso retomar en un punto anterior.

Mi profesor era coreano, no era mejor o peor que otros profesores españoles o de otra nacionalidad, pero sentía ese deporte de una manera especial. El Tae Kwon Do en Korea es una forma de vivir, es el deporte nacional, sobrepasa las barreras del deporte y es considerado una forma de forjar el carácter.

Yo creo que cualquier deporte forja el carácter, de formas diversas, pero en este caso concreto además se añadía la peculiar forma de ver la vida desde una perspectiva oriental.

No me estoy refiriendo al "Pon cera, quita cera" de la película Karate Kid, o a un tío dando patadas a una palmera hasta que la pierna le empieza a sangrar de Van Damme... la filosofía oriental es muy singular.

La tranquilidad del momento, las sensaciones y las percepciones internas, el autoconocimiento, la superación personal sin importar los demás, el equilibrio...

Desde este punto de vista el Parapente y el Tae Kwon Do no se diferencian demasiado, y hoy he hecho un vuelo que me lo ha demostrado.

Explicar esto a alguien que no lo haya experimentado resulta cuando menos complejo.

Seguro que alguna vez os han preguntado por qué voláis, por qué arriesgáis la vida o cuando menos la propia integridad, para qué... y seguro que habréis tenido la penosa necesidad de justificaros ante esos amigos que os ven como locos, que no entienden lo que hacéis, que ni se plantean el probarlo.

"¿Por qué escalar el Everest?. Porque está ahí". Mallory, antes de perder la vida intentando su sueño resolvió de forma magistral esa ecuación tan compleja, aunque sólo los que experimentamos esa sensación podemos entender esa respuesta, vinculada de forma ineludible a las sensaciones y percepciones de una acción.

Volar en parapente, aunque sea en plena competición, no deja de ser, a mi manera de entender una lucha interna en solitario, un afán de superación, de querer llegar más lejos, más alto, a donde otros no han llegado, donde otros no han volado.

"Citius, altius, fortius"

Hoy he experimentado lo que es "VOLAR".

Una vez , Ulises me dijo que con una vela 1 o 1-2 no se volaba... me pareción un poco engreído, él vuela una vela de competición y yo creía que no habría tanta diferencia. Luego oí a varios pilotos llamar "trocolos" a velas como la mía, 1-2, y pensé que eran un poco sibaritas.

Hoy tengo que reconocer mi error: Hasta ahora no había VOLADO, simplemente estaba en el aire. Hoy he probado la vela de mi instructor, una 2-3 y HE VOLADO.

No he estado mucho más alto ni he llegado mucho más lejos que mis compañeros de vuelo. Samuel, por ejemplo, ha estado volando un buen rato por encima de mí con su vela de iniciación, y Escobar ha aterrizado arriba, cosa que yo no he hecho, pero yo HE VOLADO.

Es difícil el poder explicar esa sensación, se parece a cortar el aire, a planear indefinidamente de aquí para allá, a cerrar los ojos y disfrutar, llegar a creer que puedes ir allá a donde tú quieras sin tocar el suelo.

Volar una vela 2-3 implica un riesgo exponencialmente mayor que volar con una vela como la mía, 1-2, pero creo que estoy dispuesto a asumirlo para poder disfrutar en cada vuelo de estas maravillosas sensaciones. No es sólo para poder llegar más lejos, más rápido o estar más alto... ES PARA VOLAR.

La pregunta ahora es: ¿Tendré el valor y "las manos" necesarias para volar en una de estas máquinas?.

chúzame

Despois do pinchazo en Larouco teño que reconocer que pasei uns días un pouco molesto. Non agardaba ter pinchado tan rápido na competición, pero despois, con tempo, todo se ve con unha perspectiva máis positiva.

En Larouco aprendín moito. Sobre todo comencei a usar o GPS, a sacarlle proveito. Agora voo con él á vista nun cockpit que me prestou Javier Torrón ata que chegue o que lle teño pedido. Resulta un aparello moi útil cando comezas a saber usalo.

Tamén me resultou fascinante o ambiente da competición. É outro mundo distinto ó que estou acostumado voando en Ferrol, e ver a todos eses "máquinas" no aire resulta moi instructivo. E despois escoitar os seus comentarios acerca dos voos, as anécdotas dos incidentes no aire, voos noutros lugares, velas, material... moi instructivo.

Moi instructivo pero a min quedoume a espiña cravada de non chegar un pouquiño máis lonxe... así que unha vez rematados os adestramentos e competicións de atletismo púxenme a adestrar.

Adestrar en parapente soa un pouco raro... pero raro, raro, raroooo... vamos, o que fixen foi voar todo o que puiden...

E tiven sorte porque levamos uns días que nos estamos inflando a voar en Ferrol.

Vale, xa sei que en Ferrol non se colle moita altura e que non hai térmicas fortes...

EEEEPPPPPAAAAAAAAAAA!!!!!!

QUÉN DIXO TAL??????

Estamos xirando térmicas dende hai unha boa temporada en Monte Ventoso... e vaia térmicas... difíciles de xirar porque son moi estreitas e estás moi preto do monte, pero duras... menudo tiovivo estiven disfrutando o outro día...

Un bo adestramento, creo eu...

E é que volvo a competir... a ver se hai máis sorte.

Esta vez vai ser na Liga nacional en Arcones (Segovia). Tiña pensado marchar antes para ir ó XC Arcones previo, pero como a federación nos paga a inscripción á liga nacional e só un desplazamento nun vehículo vou marchar con Ulises e Cedrón seguramente o mércores.

A verdade é que de non ser porque me paga a inscripción a federación, non sei se podería ir... (100 euros de inscripción resulta un pouco caro se empezas a ir a moitas competicións, e outros 100 para o XC, e logo aloxamento, desplazamento, material...).

Imaxino que á xente que ten algún tipo de patrocinio lle compensará, pero se non tes apoios económicos como é o meu caso, a verdade é que competir resulta moi caro. Sobre todo tendo en conta que non vivo desto, non deixa de ser unha afición (unha paixón case enfermiza ó mellor resulta máis apropiado).

En canto ós voos de estes días hai dous destacables:

O primeiro dende Monte Ventoso ata as antenas de Ares, cruzando a ría de Ferrol, (creo que é a primeira vez que se cruza voando en parapente). Estou analizando todavía o voo e pensando se fixen ben en non usar o acelerador ou se foi un erro non pisar e darlle "chancletazo".

O voo gustoume, a ría fíxoseme eterna, pese a ir a 55 km/h, e ó mellor puiden chegar un pouco máis lexos, pero pareceume máis seguro aterrar na cima do monte e evitarme algún sotavento nunha zona que non coñecía e que non vía.

O mal trago veu despois... os que me coñecedes xa sabedes por qué o digo e como non me apetece recordalo pois paso de escribir.

Simplemente vos deixo o track do voo para que o vexades e fagades os comentarios que queirades.

Track do voo de Monte Ventoso - Antenas de Ares.

O segundo foi da segunda vez que me consigo pasar á ladeira da dereita de Ponzos e chegar ata a praia de Campelo. A primeira non levaba o GPS e non vos puiden poñer o track, pero esta vez sí que o levaba e ahí volo deixo.

Track do voo na ladeira de Ponzos.

O voo non é excesivamente técnico, pero é difícil dar co día co vento perfectamente encarado.

Ese día estaba, co cal vas con máis confianza, pois unha vez na ladeira, se te hundes podes acabar fácilmente aboiando no mar. E o mellor é que fun varias veces ata aló.

O resto dos días tamén voamos, en Ponzos e en Monte Ventoso, con variedade de resultados, dende pinchazos debaixo das nubes, pasando por voos cortos con aterraxes arriba, outras veces tentativas de aterrar arriba en Monte Ventoso pasando 5 minutos a 1 metro do chan e con meneos continuos...

Vamos que tivemos caña para adestrar, sobre todo en Monte Ventoso que se está a consolidar como un lugar co que teñen que ter coidado os alumnos e os que se están a iniciar.

Hoxe o vento está moi pasado, de suroeste, e por iso aproveito para escribir no blog.

Decidín seguir a escribir no blog pero estamos cunha nova iniciativa: parapenteferrol.org.

Resulta moito máis ambicioso que este blog e é un salto cualitativo e cuantitativo, para promover o parapente en Ferrol, pero eu collinlle o gusto a escribir neste blog e vou tratar de compatibilizar os dous.

A ver si vos gusta a nova páxina. Eu creo que está a quedar moi ben gracias ós coñecementos de Alfonso e Xerardo. Eu tratarei de aportar algún vídeo e algún comentario, por exemplo da competición de Arcones, que tamén poderedes ver por aquí.

Nada máis. Ata á miña volta de Segovia. A ver si con algún voo de calidade...

chúzame