Parapente en Ferrol (Galicia)

Xa estou farto de andar sen coche...

Para que digan que o parapente é perigoso (falso) polo momento non me ocorreu nada voando e en cambio non gano para desgustos conducindo, pero non podo evitar botar de menos o coche, xa que me limita moito á hora de ir a voar... sorte que teño bos amigos que me acercan con eles a voar e me traen de volta. Gracias.

E ésa é unha das razóns polas que o luns decidín tentar chegar voando dende Ponzos ata as pistas de atletismo da Malata... para que ninguén me tivera que achegar ata elas para o adestramento dos cativos...

¿Pero a quén tento enganar???

A verdade é que en canto tiven altura non puiden refrenar ese impulso de tentar facer un voo de cross... non me extraña que empece a ter mala fama... "este rapaz en canto ten 300 metros por riba do despegue xa marcha de paseo..." "un día vaste lastimar..." "vas acabar nun árbol..." Pero ¿qué lle vou facer? É superior ás miñas forzas, se hai boas condicións hai que tentar ir a algún sitio, para quedar na ladeira xa están o resto do días, e o luns había unhas nubes estupendas, con teito baixo pero estupendas, e non puiden evitalo.

E se non fora porque a orientación do vento me cambiou tería chegado, e aínda así case reengancho na ladeira, faltou pouco, pero acabei aterrando detrás do bar de Cobas. Aínda así foi un bo adestramento para as próximas competicións, que ésa é outra...

Dentro de nada creo que vou a empezar a usar o parapente para os desprazamentos urbáns... abro a fiestra, un chimpo e fago un planeo para comprar o pan. Non estaría mal... por sorte xa me van a dar en breve o coche e non terei necesidade de facer apaños raros, porque xa comeza a ser vicio pensar en chegar voando a algún sitio para que non me teñan que acercar. Vicioso que é un.

ESTE FIN DE SEMANA PARECE QUE POR FIN SE VAI A INICIAR A LIGA GALEGA EN LAROUCO!!!!!! POR FIN!!!! A VER SE O TEMPO O PERMITE.

Alí marcharemos Marcos e eu, con opcións de que veñan Salva e Xerardo. Alfonso e Marcial quedan a facer a parte común do título de instructor de parapente (que a Xerardo e máis a un servidor lles convalidan :-p ) e Samuel queda recuperándose dunha operación que tivo para quitar lastre. Un par de pedras no ril que llequitaban un par de puntos de fineza e engadían peso á hora de subir na térmica...

ESPERO QUE TE MELLORES PRONTO E NON TE DEDIQUES COMO XERARDO A AMOSAR CICATRIZ A TODO O MUNDO... Arggggghhh Coa grima que me dan as feridas... e os dous a presumir agora de quén a ten máis grande, xa o estou vendo...

Pois como xa pasou un tempo do voo e se vos conto os meus segredos para voar TAN BEN COMA MIN ides saber tanto como sei eu, pois simplemente vos vou deixar o tarck do voo para os incrédulos... Javier Villalba gracias por virme recoller e acercarme ata as pistas. E como Marcos tampouco contou nada e hoxe non me apetece demasiado escribir, pois case que o deixo para outra vez se me apetece...

Veña, todos a voar, que está a mellorar o tempo e con él as previsións para os próximos días...

Track do voo

chuzame

Hoxe foi un día de voo estupendo, aínda que nun principio non o parecía...

Primeiro pasei por Penencia para ver se as condicións do outro día se poderían repetir, pero nin de lonxe. Non fixo o calor do outro día, é máis, pola mañá choveu e despois tiña pinta de tormenta, con un calor abafante e húmido, pero pouco a pouco foron abríndose claros e rematei por achegarme á praia de Ponzos para tentar despegar de abaixo... nada, moi frouxo, non daba nin para levantar, así que me tumbei a agardar a que chegara Marcos... e quedeime trasposto... unha soneca debido o solciño, unha sestiña reparadora... equipado por suposto, non vaia ser que melloren as condicións...

E VAI MARCOS E CHEGA SEN FACER RUIDO CO COCHE, A TRAICIÓN, E... bueno, mellor que o conte él... QUE MALA PERSOA!!! XOGAR COS SENTIMENTOS DUN POBRE PARAPENTISTA!!! CREARLLE ILUSIÓNS A UNHA PERSOA DESEPERADA POR VOAR!!! ISO NON SE FAI!!!

Bueno, por esta vez vai pasar, pero que non se repita...

Xa contará él o que fixo, que seguro que lle fai máis chiste...

Bueno o caso é que tamén chegou Samuel e tiramos para arriba.

A orientación non estaba mal e de intensidade parecía que só íamos disfrutar dun descenso, pero saimos ó aire e comenzamos a levar ascendencias e descendencias por todos lados. Samuel foinos deixando a Marcos e a min a ladeira e acabou por perder altura e marchou ó aterraxe e Marcos tiña que marchar así que aterrou arriba. Eu aterrei para darlle as chaves do coche e voltei a despegar.

Unhas nubes moi baixas xa comenzaban a entrar polo mar e imaxinando que ían cubrir o monte funme tirando cara adiante por si acaso. As ascendencias debaixo delas voltáronse suaves e máis continuas, podías rascar a base da nube e funme metendo cada vez máis, xogando con elas, saindo polo lateral, buscando novamente dentro delas as ascendencias... Cada vez entraban máis espaciadas e as ascendencias cada vez eran máis "dulces".

Rematei por aterrar porque tiña adestramento, pero podería seguir coa mesma altura (300 metros) por horas, entrando e saindo das nubes, esquivándoas, subindo e baixando, mirando o GPS, xirando co vario...

De vez en cando pensaba que estaba a chover pois vía caer gotas grandes pero resultou ser que a vela estaba empapada e os cordinos convertíranse en colares de perlas de gotas de auga que ó sair da nube brilaban ó sol...

Un día fantástico de voo, disfruteino moitísimo...

chuzame

Si é que estaba claro!!!... Árbores a moverse ó ritmo do vento e ó lado o resto que nin movían unha folla... Vento meteo con orientación nordés, moito calor e brétema entrando polo mar... O vento en Penencia con orientación norte-noroeste e con variacións de intensidade... O DÍA ESTABA TÉRMICO!!!! pero eu tiña que comprobalo no aire... en fin, non aprendo... estívome ben empregado, meneo por aquí, meneo por aló, agarrando a vela seguido e Samuel veña preguntarme que cómo estaba pola emisora... PERO NON VES A VELA QUE SE "DESMEMBRILLA"??? E QUE NON CONTESTO POR NON SOLTAR OS FRENOS???!!!

Pois dende abaixo parecía que non se movía tanto, dixo Samuel, Alfonso e Marcos... Pois está visto que "másquina" que é un servidor que controla a vela, pero dende logo no aire era outra cousa ben distinta... :-D

Ó final quedamos a voar no cortado de Penencia ata que tiven que marchar ós adestramentos dos rapaces... bueno, quedar, quedar... tamén peguei unha voltiña pasando dende o acantilado á ladeira de Monte Ventoso collín altura e outra vez a cobrar!!! QUE NON APRENDO!!! Serei parviño!!!... Pero gustoume saber que non fai falla pisar toxos pola ladeira para coller altura, tamén se pode sair máis adiante.

Un servidor se pode evitalo poucos toxos vai a pisar a partir de agora... bueno, os imprescindibles e algún máis (atoxizaxes incluidos)

Se a cousa segue así creo que podo pronosticar unha primaveira interesante e ... MOVIDA!!!.

chuzame

Abrir unha zona nova é unha experiencia estupenda.

Antes de despegar non tes a certeza de que alí se poida voar, tes que analizar as posibilidades e avaliar cál pode ser a mellor, non tes informes previos de outra xente que xa voara alí e que te poida aconsellar... pero alguén ten que tentalo por primeira vez!.

Hoxe temos unha nova zona de voo en Ferrol, orientación oeste e para ventos fortes, moi fortes, polo tanto só para velas rápidas e ademáis velas con tasa de caída baixas, xa que se despega dunha pequena ladeira sen case inclinación...

Hoxe voei alí en dúas ocasións: na primeira foi un voo de case unha hora, co vento máis suave, e costoume enganchar altura, pero finalmente, coa axuda dunha nube conseguín acadar 200 metros por riba do despegue, na segunda ocasión o vento estaba pasado, tiven que usar o acelerador e saín disparado nada máis levantar a vela... en ámbolos dous voos disfrutei moito do sitio...

Olvidábao... trátase dos cantís que hai frente ás Illas Gabeiras, en Lobadiz, e cheguei ata punta Herbosa... un sitio precioso... pero só para velas rápidas...

Track do primeiro voo.

Track do segundo voo.

Máis fotos... 

chuzame

Tivemos un fin de semana estupendo de voo en Ponzos... horas no aire, condicións moi tranquilas, colliamos altura e eu volvín a enganchar o pico da vela e pasei esta vez a Meirás...

As vistas alí son estupendas, pasei voando por riba da piscifactoría e fun seguindo unhas gaivotas ata chegar a facer ladeira diante do faro de Meirás, pero con moito coidado xa que non hai opcións de aterraxe abaixo, só o mar, así que en canto tiven 30 metros de altura optei por non arriscar e aterrei... tiven sorte e había moita xente mirando sorprendidos e unha parexa moi amable acercoume ata case Ferrol e dende alí xa me recolleu Alfonso... e xa era a segunda vez que me ía recoller, a primeira foi outra tentativa que fixen ó principio da tarde, pero hacia Doniños, chegando ata a ladeira de San Xurxo-Esmelle e aterrando no sitio de sempre... xa me está tocando as narices aterrar sempre no mesmo sitio, pero desta vez xa cheguei un pouco máis lonxe.

E preguntarédesvos: ¿Por qué non hai nin video nin fotos feitas por min?

Moi sinxelo... a miña prioridade dese día era probar a miña nova silla de competición Woody Valley X-Rated 4 e facer os últimos axustes.

Acabei moi satisfeito coa silla e xa o primeiro día me adaptei á perfección, xa a vou levar directamente á primeira competición e agora só falta que me cheguen as poleas Harken e adaptalas...

Por sorte Marcos sí levaba cámara e fixo algunhas fotos... e agardo ansioso a que cargue o track do seu voo de ¿cantas horas?...

Track do meu voo a Meirás

Unha última cousiña... como foto desta semana de Ojovolador aparece a foto que enviei voando en Esmelle... creo que será unha cousa estupenda para dar a coñecer as nosas zonas de voo, aínda que a foto en sí, voando tan cerca do mar nun acantilado, como moi ben dixo Ulises, non inspire moita confianza pero máis vale iso que nada... temos que seguir enviando fotos doutras zonas a ver si hai sorte e volvemos a sair...

chuzame

Acaba de entrar o anticiclón, metendo nordés e deixándonos un par de días de "descanso" despois da tempada de intensos voos que levamos... tamén me vai a servir para poñerme ó día co blogue.

E é que estes días estivemos realizando unha intensa actividade parapentística... principalmente en canto a voos.

Unha serie de frentes meteron abundante nubosidade e ventos do norte... as nubes teño que recoñecer que me daban mal rollo, grandes desarrollos e moi escuras na base, nembargantes non tiraban nin xeraban grandes ascendencias así que estivemos voando moi altos debaixo de bichos debaixo dos cales noutros sitios no interior nin se me pasaría pola cabeza. En canto ó vento... pois para "variar" en Ferrol seguimos a voar con ventarrón... imos coller mala fama pero case en todo momento baixo control... haberá que mencionar o "atoxizaxe" de Marcos, Xerardo e Peña no bipraza e o dun servidor que tamén acabou nos toxos cunha racha que debía rondar os 60 kmh xusto cando estaba a despegar dende a praia de Ponzos.

Outros atoxizaxes houbo pero xa non foron por causa do vento... por exemplo Alfonso onte coñeceu as profundidades da espesura dos toxos á dereita de Monte Ventoso... un lugar ampliamente estudiado polos parapentistas da zona... alí hai que ir polo menos unha vez na vida, como a San Andrés, que si non vas de vivo vas de morto.

Pero quitando estas minucias levamos unha tempada de voos moi altos, voando como mínimo 4 horas cada día, voando en Monte Ventoso, en Esmelle, moito en Ponzos e...

Voando no Campo de tiro de Doniños e nas Dunas de Doniños!!!!

En efecto, novas zonas de voo...

No campo de tiro xa se tiñan feito algunhas probas e o outro día confirmouse como nova zona... un oeste que probou Xerardo e logo voamos Pedro, un canario que nos veu visitar, e mais eu mesmo, voando os dous ó mesmo tempo. Neste sitio teste que manter por riba do despegue xa que en canto baixas un pouco xa notas a influencia do sotavento das dunas de enfrente pero pode ser unha opción para variar un pouco as zonas nas que voamos.

En canto ás dunas, é un sitio que xa levo tempo con ganas de probar.

As dunas de Penencia-Doniños teñen orientación Oeste e fai falta bastante vento para voar nelas... un par de veces funme para atrás arrastrado a toda velocidade pola vela case vinte metros sen tocar o chan e véndoo pasar a toda velocidade... por sorte é unha zona despexada e de area branda, sen perigos importantes. É unha zona moi técnica na que andas raseando o chan e que nalgún momento colles unha media ducia de metros e na que en ningún momento podes perder o control da vela... encantoume o sitio... un bo adestramento, lástima que as condicións para voar alí non se dean máis frecuentemente pois trátase dunhas dunas bastante largas... o próximo día vou a tratar de probar as de San Xurxo, que teñen unha orientación máis tirando a noroeste e creo que tamén poden rendir con moito vento.

En canto a voos creo que debo destacar que por fin me puiden pasar voando ó Pico da Vela (por fin)... xa levaba un tempo tentándoo, por suposto as poucas veces que se dan condicións, e por fin o conseguín... non foi moi fácil que digamos e tiven que buscar distintas opcións antes de dar coa correcta... e ésta pasa por unha larga transición por riba do mar sacrificando o último tramo de acantilado pero conseguindo así un tramo de vento enfrentado moito menor... ó chegar ó Pico creía que deseguido iba a notar unha zona de ascendencia pero por contra atopei que o vento resbala na ladeira enfrentada e teste que meter bastante para atopar rendemento... por sorte cheguei con altura suficiente.

Unha vez que inicias a transición tes que ter moi claro o punto de non retorno, a partir do cal xa non hai marcha atrás, a partir do que xa terás que aterrar en Campelo, pois non poderás voltar ou será moi difícil, ou aterrar máis aló... si, si... máis aló, pois unha vez volves a ganar altura comezas a ter visión de novas opcións... e comencei a plantearme un novo obxetivo...

"Por planeo non das chegado dende o Pico da Vela ata Valdoviño, hai moitos kilómetros". Alguén me dixo iso o día anterior... Pero sen probar non se sabe... así que aló me tirei cara atrás, tentando buscar algún apoio nunha nube que finalmente se me escapou... pero aínda así aterrei fronte ó posto de salvemento de Valdoviño. Lástima do apoio na nube ou dunhos poucos metros máis antes de sair pois creo que podería ter reenganchado nos acantilados da dereita de Valdoviño e continuar ata Pantín-Cedeira, ou soñando un pouco máis... San Andrés de Teixido!!!

Sen probar non se sabe... podo dicir que teño un novo obxetivo...

Estou encantado con ese voo... polo de agora tan só Juan Cedrón ten chegado voando a Lago e foi metido nunha nube, pero usando os apoios dos acantilados é a primeira vez que se chega a Valdoviño... espero que non sexa a última e poida voltar a tentar chegar un pouco máis lonxe.

Resumindo... ESTÁMONOS A INFLAR TODOS A VOAR!!! NUN MONTÓN DE SITIOS, MOI ALTOS, FACENDO INTENTOS DE SYNCRO CON XERARDO, WINGOVERS, BARRENAS, PLEGADAS... UNHA PASADA DE TEMPORADA DE VOO!!!

Aínda que tamén tivemos algún sustiño... Chema e Marcial contra un cortado, varios "atoxizados", Samuel facendo as súas primeiras ladeiras dende a praia e "raseando" a manga... por sorte nada grave e todos voltaremos ó aire...

Máis fotos das dunas de Doniños-Penencia.

Máis fotos voando en Esmelle o 31 de Marzo.

Máis fotos dos "Días de tormenta".

Track do voo Ponzos - Valdoviño.

chuzame

Ponzos 18, 21 e 23 de Marzo... Días de tormenta...

Por fin voltamos a voar... o vento na cara... as mans doloridas

polo frío... os xeonllos doloridos de pisar durante tanto tempo o estribo e mailo acelerador...

Por fin entran nortes, e entran con ganas, acompañados de nubes e frío, permitíndonos facer estupendas ladeiras ata Campelo e despegando dende a praia. Pero tamén entran forte. Hoxe sin ir máis lonxe acabei coa vela de competición no medio dos toxos, nada máis despegar unha forte racha me lanzou hacia atrás, sen tempo a reaccionar, só estaban no aire Xerardo e Peña co meu bipraza e tamén os levou hacia atrás, pero eles acabaron mellor parados.

Pero non hai queixa... varios voos de máis de hora e media, dous días nos que o total sobrepasou as 4 horas... estupenda semana, Semana de Paixón...

As nubes asustaban e marcaban cando voar, grandes desarrollos, agua e Arcos da Vella, vento e mar emborregado... Días de tormenta...

Voo do día 18 - Track

Os meus preferidos do 21: Track 1 Track 2

O meu preferido do 23: Track

chuzame

Xa hai un tempo que me estou a dar conta de que hai dúas cousas que determinan o que para mín é un bo voo...

A primeira: non "pinchar", non afundirme.

Moito me fastidia despegar arriba e ter que pór pé á terra no aterraxe, se as condicións están mal séntame fatal e se as condicións están ben... pois imaxina. Por suposto neste grupo non entran os voos de distancia, triángulos, voos nos que se supera ampliamente a altura do despegue, etc

A segunda: Que sexa un voo en condicións difíciles.

Aquí metería eses voos que fas con condicións moi frouxas nas que tes que pelexar cada metro, os voos nos que tratas de chegar a algún punto arriscando ou chegando moi baixo para remontar, os voos novedosos ou que non se fixeron nunca, por exemplo, cruzar a ría... chegarei, non chegarei? Só hai unha forma de sabe-lo... Probar!, eu penso que chego...

Hoxe voei unha hora... foi un deses voos.

Saín un par de veces e aterrei arriba. Á terceira quixen arriscar e buscar cousas novas, facer sempre o mesmo resulta aburrido, e decidín sair da ladeira, cambiar de ladeira. Fun loitando o que había, cheguei a estar á altura das copas dos eucaliptos á esquerda da ladeira de Ponzos, case enriba do bar de Cobas. Fun traballando para voltar sen ter que aterrar nun campo de emerxencia, metro a metro (RENDERSE NUNCA!), xiro a xiro... fun collendo altura, achegándome novamente á ladeira. Mentras tanto foron chegando Xerardo, Peña e Alfonso. Outro metro, outro xiro... perdo dous pero non importa... na próxima fareino mellor e recuperareino... Finalmente logrei chegar arriba... non había vento meteo nin ladeira, só térmicas bastante rotas abaixo, que ían collendo forza... ó pasar por riba do despegue oín un Click! na miña cabeza, desconectei o modo concentración extrema e soltei un berro: CONSEGUINO!!!

Hoxe fixen un voo dos que valen a pena... loitando, buscando seguido, mantendo a concentración en todo momento, xirando sen desánimo por perder algún metro, recuperando o perdido, evaluando as condicións e as opcións seguido... unha hora que despois dunha boa tempada sen voar me confirma que aínda non perdín certo toque coa vela pero que me deixa ganass de máis.

Ganas de máis adestramento para a próxima proba da liga galega, ganas de coller altura, ganas de chegar un pouco máis lonxe, ganas de probar cousas novas, de levar os meus límites con tino un pouco máis lonxe... de seguir mellorando... de sentirme cada vez máis libre no aire, esa liberdade que da a perfección e a automatización nos actos cotiáns, que nos permite centrarnos na toma de decisións importantes deixando de lado certos aspectos motores ou intelectivos de menor relevancia.

A miña vela axuda moito nesta tarefa, por suposto unha vez comezas a controlar as reaccións dunha vela DHV 2-3 (¿ou xa debería dicir LTF?), pois a súa elevada tasa de planeo permite ir á procura de novas ascendencias, a súa velocidade lévame a onde quero ir con premura... estou encantado con ela.

Agardo inquedo poder medirme en competición con pilotos mellores ca mín e poder valorar o marxe de mellora con respecto ó ano pasado e aprender todo o que poida.

Por fin voltamos a voar... voar con sensación de liberdade... o aire na cara... percibir as leves variacións na presión da vela e xirar con elas... os cambios de temperatura do aire na térmica... os páxaros marcando a próxima ascendencia... as árbores abaneando na base da que estamos a xirar...

¿¿¿Hai algo mellor no mundo enteiro??? Pode ser... pero aínda non o atopei.

chuzame

Esta vez fun a Xistredo coa esperanza de voar. Xuntámonos xente de Galicia con moitos amigos aos que puiden coñecer como Sandra, Marco, Juan Carlos...ou volver a ver despois de meses como Leonor.

A chegada non era moi esperanzadora:

Estaba do leste, pero animosos subimos ao despegue. O presi, e logo Marco fixeron os honores e sairon primeiro.

Nos amosaron como se voa en condicións turbulentas! Os demais esperamos un rato...

Esperamos pacientes:

Ata que nos trasladamos ao despegue leste, con Marco de novo saindo de "probador".

Aterrou arriba e nos animou a sair.
Eu sain en canto puiden, baixei enseguida uns 300 metros, e xusto antes de irme ao aterraxe, conseguin remontar por riba do despegue. A verdade e que arriba estaba algo movido. Logo me comentou Ulises que probablemente sería a capa de inversión.

Total, unha hora de vó. Unha pasada de vistas.
Logo se quedou todo moi parado, ata o atardecer.

Se fixeron uns descensos a última hora, con intento de coller altura no fume dunha queima!!! O caso é non baixar...

E o domingo...que volo conten os que estiveron alí, porque eu non estaba!!!

Xa quero voltarrrrrr!!!

chuzame

O domingo pasado estivemos en Xistredo.

Saimos de mañanciña (non tan de mañanciña como quería Alfonso nin tan tarde como pretendía Xerardo), o suficiente para chegar ó mediodía e encher...

Durante o viaxe Alfonso e Peña non deixaron nin un intre de xogar cos seus novos tamagochis (un vario deixa de cumprir a súa función cando te dedicas a ver qué ocorre cando abres a ventá dun coche a 120 kmh para oir cómo pita, deixa de ser un vario e pasa a ser un tamagochi nas "expertas" mans de Alfonso e Peña... )

Despois dun largo e sonoro viaxe chegamos a Xistredo... nun principio a cousa parecía que ía ir de descensos pero non foi así... o día anterior xa nos contaran o ben que se voara, e non ía ser menos o domingo... despegamos do leste, menos mal, porque si teño que voltar ó coche cargando co equipo non sei se daría...

Eu só fixen un voo, de case unha hora, xirando case todo o tempo na única térmica que había con Xerardo, un par de frontais asimétricas e unha simétrica, pero frouxiñas. As térmicas ó chegar arriba estaban bastante rotas seguramente pola inversión... funme a dar unha voltiña a ver se atopaba máis e xa deixei a ladeira...

Encantoume o sitio, hai que voltar, que dúas das probas do calendario galego van a ser alí... e o sitio meréceo.

De Ferrol fomos Xerardo, Alfonso, Peña e máis eu... en Lugo uníronse Xabier Torrón e Benito.

Levei a cámara en voo pero non grabei nada... ó meter a cámara no cockpit pulsei o botón de apagado sen darme conta... lástima, porque sairían unhas tomas moi bonitas xirando moi perto con Xerardo, outra vez será.

Pero si queredes ver fotos podedes entrar no blogue de Sandruka ou de Moncho, que sí sacaron fotos...

Track do voo de Xistredo.

A verdade é que hoxe estou un pouco canso e non me apetece moito escribir... SERÁ POLO VOO DE 2 HORAS QUE FIXEN Ó MEDIODÍA EN SAN CRISTÓBAL!!!! Por fin se volve a voar como é habitual... deixolle a Marcos que volo relate él.

Track do voo de hoxe en San Cristóbal.

chuzame