Voo en Ponzos 20 de Febreiro de 2007

Tras unha fin de semana repleta de competicións de atletismo que me impediron acercarme ó Carnaval de parapentes de Oia a voar, o domingo pola tarde puiden ir a Ponzos a facer un par de descensos. Por alí andaban tamén Javier Escobar, Salva e Avelino. Os dous primeiros foron os máis madrugadores e os máis afortunados, xa que polo que contaron puideron facer un par de voos con aterraxe arriba, mentres que os demais tivemos que conformarnos con descensos, xa que as condicións non daban pra máis.

O luns: auga e vento de máis.

E hoxe, aproveitando a cola do temporal, contábamos con facer uns maravillosos voos dos que ás veces nos fai disfrutar Ponzos... mais non foi así.

Empezamos a xornada Marcos, Javier Villalba e mais eu en Esmelle con un pouco de campa e un par de voos, esperando a que baixara un pouco o vento e poder subir ó despegue de Ponzos. Pero he aquí que cando baixou, baixou de máis, e alá nos fomos todos embaixo pensando que xa se tiña fastidiado o día... todos? NON. Un pequeno grupo de irreductibles coruñeses permaneceu á espera de mellores condicións... por alá por Coruña non deben de gustar dos descensos aquí en Ferrol non lle facemos ascos a nada... non deixes para mañá o que poidas voar hoxe pero as condicións comezaron a mellorar e, a toda presa, voltamos ó despegue.

Cando chegamos, xa Avelino e Vicente, os irreductibles coruñeses, tiñan unha altura considerable e o vento subía a gran velocidade, así que Javier Escobar e mais eu apresurámonos a desplegar e despegar, non sin un pequeno traspés pola miña parte con plegada frontal incluida no despegue na primeira tentativa. Na segunda, xa con máis tino, despegoume o vento de espaldas e xa saín enchinchetado e usando acelerador para despegarme da ladeira e non rematar no sotavento. Enganaba bastante, porque enseguida collías altura aumentaba considerablemente a velocidade do vento.

A tónica xeral do voo foi estar enchinchetado, certo é que sen usar o acelerador, xa que non me gusta demasiado dende que tiven a plegada con acelerador a tope, e porque en canto comezaba a usalo os meneos eran considerables, e si vou para diante sen usalo, aínda que sexa a 3kmh pois mellor que mellor... e o frío intenso, cando aterrei case non sentía as mans (terei que usar uns guantes máis grosos a próxima vez).

O voo xa comezaba a aburrirme, sinceramente non sei cómo lle pode gustar tanto a Javier Escobar estar enchinchetado en ventos fortes (Javier é , sen dúbida, a persona con máis paciencia para voar nestes casos e téñoo visto despegar con ventos cos que Marcos e eu quedamos mirando cómo o meneaban as rachas) polo que me dispoñía a aterrar usando o acelerador para chegar á aterraxe.

Pero nese momento chega Xerardo para que o informe de a ver qué fago aló embaixo facendo a aproximación... pois nada si o profe di que hai que coller altura, hai que collela, pero mira que me costou reenganchar a ladeira co vento do oeste... aproveitando as ascendencias xeradas polas árbores e case rozándoas. Un par de veces as vin máis cerca do que me apetecía e xa me vía aterrando no camiño de baixada, cando, despois de moito traballar, consigo recuperar a ladeira e comezo a ascender... xa estaba oíndo as felicitacións dos compañeiros de voo polo ben que traballara rascando na ladeira durante tanto rato cando despega Marcos... si é que hai que ver o que fai para roubarme protagonismo...QUE NON ESTABA DÍA DE FACER DISTANCIA!!! NIN ACROBACIA!!!

Os que sabedes do que falo estaredes a botar unhas risas, e os que non, teredes que agardar a que él entre no blog e o conte, se quere, porque para iso é o protagonista.

Pero teño que dicir que é o que teñen as velas Pentium-3 de Sol, que non son Ozone... :-))

Para rematar dicir, que tivemos que aterrar os catro que estabamos no aire ante a pavorosa visión dunha "pequena" nube con "pequenos" desarrollos verticais e choiva, precedida de aumentos do vento que se achegaba a nós.

Os datos do voo segundo o Gps: 1 hora de voo, velocidade media de 10 kmh, distancia recorrida 10 km e altura sobre o despegue de aprox 150m, vamos, que non foi precisamente un voo de distancia, máis ben de resistencia.

Nada máis pasar novo descenso do vento, acompañado de novos descensos dos parapentistas.

Ó final foi un día agradable de voos movidiños no que nos xuntamos en Ponzos Avelino, Vicente, Javier ó cubo (Escobar, Villaba e Torrón) Marcos, Damián, Xerardo, aínda en recuperación dando un tranquilo paseo que ó final non foi tanto, pero que aínda non pode voar, e mais o que escribe.

chúzame